گل ها همــــه با اذن تو برخـــــاسته اند

                                            از بهر ظـــــــهور تو خود آراسته اند

مردم همه در لحظه ی تحویل بی شک

                                           اول فـــــرج تـو از خدا خــواسته اند...

دلم ازهمه دنیا سیر میشود 

وقتی میگویی میخواهی

 بیایی و نمی آیی...

دلم از هوای گریه پرمیشود 

وقتی بجای خنده ی دیدارت

اشک های هجرانت همدرد 

لحظه هایم  میشود 

دلم سرد میشود و ذره ذره یخ میبندد

وقتی بجای گرمی بودنت 

سردی هجرانت را در برمیگیرم ...

جایی که تو همیشه هستی 

آیا

آنقدر ها راحت است که قصد آمدن نمیکنی؟؟؟!

              خداوندا اگر داری بنای دادن عیدی

                                              منور کن جهانی را به یمن دیدن مهـــدی(عج)

غروب عمر شب انتظار نزدیک است

طلوع مشرقی آن سوار نزدیک است

دلم قرار نمی گیرد از تلاطم عشق

مگو:«برای چه ؟»، وقت قرار نزدیک است

اگر که در کف دیوارها گل و لاله است

عجیب نیست ، که دیدار یار نزدیک است

بیا ! چو لاله تنت را به زخم ،آذین بند

بیا و زودبیا ! روزبار نزدیک است

فریب خویش مده ، تشنگیت خواهد کشت

دو گام پیش بنه ،چشمه سار نزدیک است

در آسمان پگاه آن پرند را دیدی ؟

اسیر موج نگردی کنار نزدیک است...

شب فرخنده میلاد با سعادت تک ستاره ی آسمان انتظار؛ قرار بی قراری ها و امید نا امیدان دردانه ی فاطمه ی زهرا(س)، مهدی موعود (عج) بر عاشقان مبارک باد.

پس از واقعه ی سهمگین عاشورا تند بادی وزیدن گرفت هوا ابری و تیره و تار شد به طوری که دیگر کسی چیزی را نمی توانست ببیند...

زمین به لرزه در آمد..از شرق تا غرب را ظلمتی عظیم فراگرفت... و برق صاعقه پشت سر هم می درخشید و از آسمان خون تازه باریدن گرفت... خون از سنگ ها می جوشید... و از سنگریزه های بیت المقدس ظاهر می شد...

تمامی دریاها به موج آمدند و ماهیان دریا را بیرون انداختند و برای سید و سالار دشت کربلا نوحه سردادند... فرشته ای از فرشته های فردوس بر دریاها نازل شد، بال هایش را در سراسر دریاها پهن کرد و ندا سر داد که ای اهل دریا لباس اندوه در برکنید که دردانه ی زهرا (س) را ذبح کردند...

تا هفت روز و هفت شب افق سرخ بود و شب ها آسمان از کران تا کران به رنگ خون...

ای اهل زمین و فرزند خاک آیا شما از ابر، باران،زمین، ماهیان،دریا، و سنگ کمترید؟!! لباس عزا به تن گیرید که ماه عزای آل محمد (ص)فرارسید...

اگر ماه محرم می دانست که چطور بلایایی در آن نازل خواهد شد سپیده ی صبح آن ظاهر نمی شد وآفتاب آن هیچگاه طلوع نمی کرد...

هرکویی رو کنم تا ببینم من تورا

پشت ابری یارمن یا من نمی بینم تورا

روز و شب راه تو را من چراغان کرده ام

تا بیایی روز من را خود چراغانی کنی

اگر تو نبودی ،

نگاه منتظرم راه را بر نگاه که می بست ؟

اگر تو نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد ؟

دلم هوای که را می کرد ؟

فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت ؟

کدام واژه به جای « نام زیبای تو » ورد لبم می شد ؟

چه کسی غم از دلم می زدود ؟

اگر تو نبودی

کدام شرم ، نجیبانه آتشم می زد؟

کدام بغض ، غریبانه گریه سرمی داد ؟

اگر تو نبودی به شوق که آغاز می توانستم ؟

به سوی که پرواز می توانستم ؟

نازنینم ! تو را به جان سپیده ، تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه ی گندم تو را به سوره ی مریم

تو را به نازکی خواب یک بنفشه ی زیبا

تو را به بارش باران تو را به آبی دریا

تو را به پاکی کوثر تو را به شبنم بیتاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به جان شقایق تو را به لاله ی تبدار

تو را به گرمی آتش تورا به لحظه ی دیدار

تو را به هق هق آرام و بیصدا سوگند

بیا ، بیا که بیایی بهار خواهد ماند

 میلاد یگانه منجی عالم بشریت، یوسف زهرا(س)، حضرت مهـــدی(عج) بر تمامی عاشقان و شیفتگان و محضر ائمه ی اطهار(ع) تبریک و تهنیت باد...

چون باد صبا غالیه پرداز شود

صورتگری بهار آغاز شود

آن روز بهار عاشقان است که چشم

بر طلعت صاحب الزمان باز شود...

آورده اند که در زمان حضرت رسول (ص) در نوروز جامی سیمین که پر از حلوا بود برای

پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسیدند که این چیست؟ گفتند که امروز نوروز است. پرسیدند

 که نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان. فرمودند: آری، در این روز بود که خداوند

 عسکره را زنده کرد. پرسیدند عسکره چیست؟ فرمودند:" عسکره هزاران مردمی بودند که از ترس

 مرگ ترک دیار کرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیرید و مردند. سپس

 آنان را زنده کرد وابرها را فرمود که به آنان ببارند از این روست که پاشیدن آب در

این روز رسم شده." سپس از آن حلوا تناول کردند ، جام را میان اصحاب خود قسمت کرده و

 فرمودند کاش هر روزی بر ما نوروز بود...

نقل است از معلی بن خنیس که گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق(ع) در آمدم گفت آیا این روز را می شناسی؟ گفتم این روزی است که ایرانیان آن را بزرگ می دارند و به یکدیگر هدیه می دهند پس حضرت صادق(ع) فرمودند: سوگند به خداوند که این بزرگداشت عید نوروز به علت امری کهن است که برایت بازگو می کنم تا آن را دریابی، سپس گفت: روز نوروز روزی است که خداوند از بندگان خود پیمان گرفت که او را بپرستند و برای او شریک و انبازه ای قرار ندهند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند،همان روزی است که آفتاب در آن طلوع کرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شکوفا و درخشان شد،همان روزی است که کشتی نوح در کوه آرام گرفت ،همان روزی است که پیامبر خدا ،امیر المومنین (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از کعبه به زیر افکند،همان روزی است که پیامبر به یاران خود فرمود با علی (ع) بیعت کنند،

همان روزی است که قائم آل محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می کنند و همان روزی است  که منجی موعود حضرت مهدی(عج) بر دجال پیروز می شود و او را در کنار کوفه بر دار می کشد،و هیچ نوروزی نیست که ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم چرا که نوروز از روزهای ما و شیعیان است...

نوروز ١٣٨٨ خورشیدی را پیشاپیش به تمامی عاشقان و به محضر بهانه ی انتظارمان تبریک عرض می کنم/

سالی سرشار از موفقیت و کامیابی را برایتان آرزومندیم

با آرزوی زیباترین و دوست داشتنی ترین دقایق

یاحق

تــکه ای از پر پــرواز کم است

یــازده بار شــمردیم یکی بــاز کم است

این هــمه آب که جــاریست نه اقیــانوس است

عــرق شــرم زمــین است کــه ســر بــاز کــم است

آغاز امامت مولای دلها حضرت امام زمان (عج) و فرا رسیدن نهم ربیع الاول
« عـیـد الـزهـرا » بر منتقم خون گل نرگس ، حضرت ولی عصر (عج)

وتمامی محبان و شیفتگان حضرت زهرا (س) تبریک و تهنیت باد

نقل است از ابی الدیان (یکی از چاکران حضرت امام عسگری(ع)):

به خدمت آن حضرت شتافتم آن جناب را بیمار و ناتوان یافتم، آن جناب نامه ای چند نوشته به من داد و فرمود که این نامه ها را به مدائن رسان و به فلان و فلان از دوستان ما بسپار و بدان که بعد از پانزده روز دیگر به این بلده خواهی رسید و آواز نوحه از خانه ی من خواهی شنید و مرا در غسل گاه خواهی دید!

ابوالدیان می گوید که گفتم ای خواجه و مولای من چون این واقعه ی عظیم روی دهد حجت خدا و راهنمای ما چه کس خواهد بود؟ فرمود:" آن کسی که جواب های نامه های مرا از تو طلب نماید." گفتم زیاده ازین هم اگر نشانی مقرر فرمایی چه شود؟ فرمود:" آن کسی که بر من نماز گذارد او حجت خدا و راهنما و امام و قائم به امر است بعد از من."

دگر باره سوال کردم و جواب آمد از آن جناب که" داخل نمی شود در بهشت مگر آن که معرفت او مثل معرفت من باشد، و قائل باشد به آنچه من می گویم" چون داخل شدم بر سید خود ابی محمد(ع) و نظر کردم به جامه های سفید نرمی که در بر او بود در نفس خود گفتم، ولی خدا و حجت او جامه های نرم می پوشد و ما را امر می فرماید به مواساه اخوان ما، و ما را نهی می کند از پوشیدن مانند آن. پس با تبسم فرمود: ای کامل! و ذراع خود را بالا برد، پس دیدم پلاس سیاه زبری که بر روی پوست بدن مبارکش بود پس فرمود:" این برای خداست و این برای شما"…پس خجل شدم و نشستم در نزد دری که بر آن پرده آویخته بود. پس بادی وزید و طرفی از آن را بالا برد و دیدم جوانی را که گویا پاره ی ماه بود چهارساله یا مثل آن....

برای مشاهده ی ادامه ی مطلب بر روی لینک زیر کلیک کنید